به تیر غمزه تو روز مرا سیاه مکن ....
منم که یاد تو دائم مراست ورد زبان....
تو خواه یاد کن این خسته را و خواه مکن..
به جرم آنکه محب توام چه می کشی ام...
چومن گناه نکردم تو هم گناه مکن....
چودل به وصل تو بستم ندا رسید ز غیب ...
که ای گدا طلب قرب پادشاه مکن.................
السلام علیک یا غریب الغربا یا علی ابن موسی الرضا علیه السلام
خیلی وقت بود دلم هوای امام رضا کرده بود و میخواستم برا امام رضا بنویسم ..آخه می دونید من قبلا هر وقت دلم میگرفت هر وقت از همه جا خسته میشدم و راه به جایی نداشتم سریع خودمو میرسوندم به حرم امام رضا و آروم میشدم .......
خیلی حال میداد مخصوصا زمانی که بی برنامه میرفتم ..یهویی دلم میگرفت بعدازظهر پامیشدم راه میافتادم و یا علی .......
الان هم چند وقتیه که خیلی دلم هوای اون صحن و سرای با صفای امام رضا رو کرده ...شاید باورتون نشه اولین باریه که نزدیک دوسال میشه نرفتم مشهد..آخه رابطه من با امام رضا یه رابطه خاصیه چون مادرم همون موقعی که بدنیا اومدم سریع منو برده امام رضا و منو گدای حلقه به گوشه امام رضا کرده..
بگذریم ......
برای مطلبی که میخواستم برا امام رضا بنویسم دنبال یه عکس خوشگل میگشتم که بذارم بغل مطالبم...
رفتم تو جستجوی تصویری گوگل که عکس خوب گیر بیارم لابلای عکسها ی حرم دیدم عکس یه خانم آرایش کرده هم هست دیدم زیرش نوشته شهره...
فهمیدم همون خواننده صاحب نامیه که اونور آب میخونه....
آره منم تعجب کردم آخه چه سنخیتی این دوتا با هم دارن....؟
وارد سایتش شدم و دیدم یه آهنگ برا امام رضا خونده ...پیشه خودمون بمونه آهنگشو گوش دادم ببینم حرف حسابش چیه.دیدم نه انگار شهره هم یه ارتباطی با امام رضا داره ....از کودکیش میگفت و خیلی چیزای دیگه ....
پیشه خودم گفتم چجوریه که هر کسی رو که میبینی از گنه کاره گرفته تا عارفه و سالکه و عوضیه و همه و همه یه جوری با امام رضا صفا میکنن و ارتباط دارن ...بازم با خودم گفتم ببین امام رضا چقدر رئوف و مهربونه که از همه میخره ..چون اگه نمی خرید بهش اجازه نمی داد به همین اندازه عرض ارادت کنه ......آخرالامر این که یاد این یه بیت افتادم که میگه:
همه خواهان تو از مسلم و ترسا و یهود
..........وه ببین بر سر کوی تو عجب غوغایی است.........
وقتی به دنیا میایم در گوشمون اذون میگن......
وقتی هم میمیریم برامون نماز میخونن........
وچقدر فاصله بین اذان تا نماز کوتاهه....
هیچ وقت یادم نمی ره اولین روزی که قرار بود کلاس مداحیمون رو بطور رسمی شروع کنیم....استاد بزرگوارمون از شیخ رضا جعفری خواسته بود بیاد ایشون هم جلسه اول رو باشه..........
وقتی همه نشستیم شیخ محسن از آقای جعفری خواست جلسه رو با یه غزل از حافظ شروع کنیم ...که این کار به گردن شیخ رضا افتاد ...
شیخ رضا هم دیوان رو برداشت و یاعلی.....
همه منتظر بودیم ببینیم چی میاد که یهو شیخ رضا نیش خندی زد و شروع کرد:
همای اوج سعادت به دام ما افتد.........
اگر تورا گذری بر مقام ما افتد.......
حباب وار بر اندازم از نشاط کلاه...
اگر ز روی تو عکسی به جام ما افتد.....
به بارگاه تو چون باد را نباشد راه....
کی اتفاق مجال سلام ما افتد.....
به اینجا که رسید هممون پنچر شدیم <گفتیم پاشیم بساطو جمع کنیم که دیدیم شیخ رضا گفت یه بیت آخر هم داره گوش کنید دیدیم می گه:
به ناامیدی ازین درمرو بزن فالی....
بود که قرعه دولت بنام ما افتد........
واینسان کلاس مداحی ما با شعر آقای جعفری شروع شد..........
آخه برا یه دونه از رفیقهام یه مشکل نا جور پیش اومده......
آخه میدونید مریض داره..یه مریض بد حال من که با رو سیاهی خودم خیلی براش دعا میکنم تو رو خدا شما هم برا ش دعا کنید خدا به آبروی حضرت زهرا شفای مریضشو بده.....
تنها کاری که ازم بر میاد اینه که یه ذره براتون بخونم .....شما هم اگه حالی بهتون دست داد براش دعا کنید هر کی آماده است که یه ذره با هم گریه کنیم بسم الله.......
......................................
اللهم صل علی صدیقه الطاهره فاطمه الزهرا سیده النسا العالمین
السلام علی المهدی ایها العبدالصالح
یاحسین
حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را.......
به خون نشانده دل دودمان آدم را......
غم تو موهبت کبریاست در دل من .....
نمی دهم به سروربهشت این غم را.....
غبار ماتم تو آبرو به من بخشید ...
به عالمی ندهم این غبار ماتم را.....
اگر بناست دمی بی تو بگذرد عمرم ...
هزار بار بمیرم نبینم آندم را....
زمان به یاد عزایت محرم است حسین ....
اگر چه شور دگر داده ای محرم را.....
به یمن گریه برای تو روز محشرهم ........
خموش میکنم از اشک خود جهنم را..........
حالا گریه کنا هر کی آماده اس دلش بره حرم ابالفضل......
هرکی گرفتاری داره ذکر ابالفضل میگیره.......
نداره هیچ راه چاره ذکرابالفضل میگیره.......
آخه..
ذکر ابالفضل العباس ذکرخدای جلیله......
دست ابالفضل العباس تکیه گه جبرئیله......
عیسی ابن مریم در عرب در کرم ابوفاضل دخیل.....
ابالفضل.......ساقی طفلان حسینه
ابالفضل شیرینتر از جان حسینه
ابالفضل.....میر حرم نیامد
ابالفضل....آب آورم نیامد
حسین جان...ارباب بی نظیرمن
حسین جان ....انت نعم الامیر من
عرض روضه من.....
همچین که از روی اسب زمین افتاد صدازد برادر اگه میبینی دارم گریه میکنم ...گریم برا این نیست که تیر به چشمم زدن ...گریم برا نیست دستامو قطع کردن....گریم برا اینه که الان مثل تو حسین اومدی بالا سرمن اما ساعتی رو میبینم که تو حسین رو زمین میفتی ....هیچ کس نیست بالا سرت بیاد و سرتو به دامن بگیره......همه بگید حسین جان..حسین جان
صدمرده زنده میشود از ذکریاحسین....
ارباب ما معلم عیسی ابن مریم است.......
عیسی اگر در آخر عمرش به عرش رفت .....
قنداقه حسین شرف عرش اعظم است....
با یوسفش مقایسه کردم نگار گفت:...
او شاه مصرباشد واین شاه عالم است.......
تعجیل در امر فرج امام زمان سه تا صلوات محمدی بفرستید.
راستی آقای سید مجید بنی فاطمه دوست عزیزم
نیمه شعبان دختردار شد و یه کنیز به کنیزهای حضرت زهرا اضافه شد
ان شاالله مبارکش باشه..........
اَللّهُمَّ
خدايا
صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ و َآلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْمَعْ دُعائى اِذا دَعَوْتُكَ وَ ْسمَعْ
درود فرست بر محمد و آل محمد و بشنو دعايم را هنگامى كه تو را خوانم و بشنو
نِدائى اِذا نادَيْتُكَ وَ اَقْبِلْ عَلىَّ اِذا ناجَيْتُكَ فَقَدْ هَرَبْتُ اِلَيْكَ وَ وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيكَ
صدايم را هر گاه تو را صدا زنم و رو به من كن هرگاه با تو راز گويم زيرا من به سوى تو گريختم و پيش رويت ايستادم
مُسْتَكيناً لَكَ مُتَضرِّعاً اِلَيْكَ راجِياً لِما لَدَيْكَ ثَوابى
در حال بيچارگى و فروتنى به درگاهت و اميدوارم ثوابم را كه در پيش تو است
وَ تَعْلَمُ ما فى نَفْسى وَ تَخْبُرُ حاجَتى وَ تَعْرِفُ ضَميرى وَ لا يَخْفى عَلَيْكَ اَمْرُ مُنْقَلَبى وَ مَثْواىَ
و تو آنچه را من در دل دارم مى دانى و حاجتم را آگاهى و از نهادم باخبرى و سرانجام كار و سرمنزل من بر تو روشن است
وَ ما اُريدُ اَنْ اُبْدِئَ بِهِ مِنْ مَنْطِقى واَتَفَوَّه ُبِهِ مِنْ طَلِبَتى وَ اَرْجُوهُ لِعاقِبَتى
و نيز آنچه را مى خواهم از گفتارم بدان لب گشايم و آن طلبى را كه مى خواهم به زبان آرم و اميد آنرا براى سرانجام كارم دارم
وَ قَدْ جَرَتْ مَقاديرُكَ عَلَىَّ يا سَيِّدى فيما يَكُونُ مِنّى اِلى آخِرِ عُمْرى
اى آقاى من مقدّرات تو بر من جارى گشته در آنچه از من تا آخر عمر سر زند
مِنْ سَريرَتى وَ عَلانِيَتى وَ بِيَدِكَ لابِيَدِ غَيْركَِ زِيادَتى وَ نَقْصى وَ نَفْعى وَ ضَرّى
چه از كارهاى پنهانم و چه آشكارم و بدست تو است نه به دست ديگرى كم و زياد شدن و سود و زيان من
اِلهى اِنْحَرَمْتَنى فَمَن ْذَا الَّذى يَرْزُقُنى وَ اِنْ خَذَلْتَنى فَمَنْ ذَاالَّذى يَنْصُرُنى
خدايا اگر توام محروم كنى پس كيست كه روزيم دهد و اگر تو خوارم كنى پس كيست كه ياريم دهد
اِلهى اَعُوذُبِكَ مِنَ غَضَبِكَ وَ حُلُولِ سَخَطِكَ
خدايا پناه برم به تو از خشمت و فرو ريختن عذابت
اِلهى اِنْ كُنْتُ غَيْرَ مُسْتَاْهِل ٍلِرَحْمَتِكَ فَاَنْتَ اَهْلٌ اَنْ تَجُودَ عَلىَّ بِفَضْلِ سِعَتِكَ
خدايا اگر من شايستگى رحمت تو را ندارم ولى تو شايسته آنى كه از زياده بخششت به من احسان كنى
اِلهى كَاَنّى بِنَفْسى واقِفَةٌ بَيْنَ يَدَيْكَ وَ قَدْ اَظَلَّها حُسْنُ تَوَكُّلى عَلَيْكَ فَقُلْتَ ما اَنْتَ اَهْلُهُ وَ تَغَمَّدْتَنى بِعَفْوِكَ
خدايا خود را چنان مى نگرم كه گويا در برابرت ايستاده و آن توكل نيكويى كه بر تو دارم بر سر من سايه افكنده و تو نيز آنچه را شايسته آنى درباره من فرموده و مرا در سراپرده عفو خويش پوشانده اى
اِلهى اِنْ عَفَوْتَ فَمَنْ اَوْلى مِنْك َبِذلِكَ
خدايا اگر بگذرى پس كيست كه از تو بدين كار سزاوارتر باشد
و َاِنْ كانَ قَدْ دَنا اَجَلى وَ لَمْ يُدْنِنى مِنْكَ عَمَلى فَقَدْ جَعَلْتُ الاِقْرارَ بِالذَّنْبِ اِلَيْكَ وَسيلَتى
و اگر مرگم نزديك شده و عملم مرا به تو نزديك نكرده من به ناچار قرار مى دهم اقرار به گناه را وسيله خويش به درگاهت
اِلهى قَدْ جُرْتُ عَلى نَفْسى فِى النَّظَرِ لَها فَلَهَا الْوَيْلُ اِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَها
خدايا من بر خويشتن ستم كردم در آن توجهى كه بدان كردم پس واى بر او اگر نيامرزيش
اِلهى لَمْ يَزَلْ بِرُّكَ عَلَىَّ اَيّامَ حَيوتى فَلا تَقْطَعْ بِرَّكَ عَنّى فى مَماتى
خدايا پيوسته در دوران زندگى نيكى تو بر من مى رسد پس نيكيت را در هنگام مرگ نيز از من مگير
اِلهى كَيْفَ آيَسُ مِنْ حُسْن ِنَظَرِكَ لى بَعْدَ مَماتى وَ اَنْتَ لَمْ تُوَلِّنى اِلاّ الْجَميلَ فى حَيوتى
خدايا من چگونه مأيوس شوم از اينكه پس از مرگ مورد حسن نظر تو واقع گردم در صورتى كه در دوران زندگيم جز به نيكى سرپرستيم نكردى
اِلهى تَوَلَّ مِنْ اَمْرى ما اَنْتَ اَهْلُهُ وَعُدْ عَلَىَّ بِفَضْلِكَ عَلى مُذْنِبٍ قَدْ غَمَرَهُ جَهْلُهُ
خدایا سرپرستى كن كار مرا چنانچه تو شايسته آنى و توجه كن بر من به فضل خويش كه همچون گنهكارى هستم كه نادانيش سراپا او را فرا گرفته
اِلهى قَدْ سَتَرْتَ عَلَىَّ ذُنُوباً فِى الدُّنْيا وَ اَنَا اَحْوَجُ اِلى سَتْرِها عَلَىَّ مِنْكَ فى الاُْخْرى
خدايا براستى تو گناهانى را در دنيا بر من پوشاندى كه من به پوشاندن آنها در آخرت محتاج ترم
اِذْ لَمْ تُظْهِرْها لاَِحَدٍ مِنْ عِبادِكَ الصّالِحينَ
با اينكه آشكارش نكردى براى هيچيك از بندگان شايسته ات
فَلا تَفْضَحْنى يَوْمَ الْقِيمَةِ عَلى رُؤُسِ الاْشْهادِ
اى خدا پس در روز قيامت در برابر ديدگان مردم مرا رسوا مكن
اِلهى جُودُكَ بَسَطَ اََمَلى وَ عَفْوُكَ اَفْضَلُ مِنْ عَمَلى
خدايا جود و بخششت آرزويم را گستاخ كرده و گذشت تو برتر است از عمل من
اِلهى فَسُرَّنى بِلِقاَّئِكَ يَوْمَ تَقْضى فيهِ بَيْنَ عِبادِكَ
خدايا مرا در آن روزى كه ميان بندگانت داورى كنى به ديدارت مسرور ساز
اِلهى اعْتِذارى اِلَيْكَ اِعْتِذارُ مَنْ لَمْ يَسْتَغْنِ عَنْ قَبُولِ عُذْرِهِ فَاقْبَلْ عُذْرى يا اَكْرَمَ مَنِ اعْتَذَرَ اِلَيْهِ الْمُسيئُونَ
خدايا عذرخواهى من به درگاهت عذرخواهى كسى است كه بى نياز نشده از پذيرفتن عذرش پس عذر مرا بپذير، اى بزرگوارترين كسى كه گنهكاران به درگاهش معذرت خواهى كنند
اِلهى لاتَرُدَّ حاجَتى وَ لاتُخَيِّبْ طَمَعى وَ لاتَقْطَعْ مِنْكَ رَجاَّئى وَ اَمَلى
خدايا حاجتم را باز مگردان و طمعم را به نوميدى مكشان و اميد و آرزويم را از درگاهت قطع مفرما
اِلهى لَوْ اَرَدْتَ هَوانى لَمْ تَهْدِنى وَ لَوْ اَرَدْتَ فَضيحَتى لَمْ تُعافِنى
خدايا اگر خوارى مرا خواسته بودى راهنمائيم نمى كردى و اگر رسوائيم را مى خواستى تندرستيم نمى دادى
اِلهى ما اَظُنُّكَ تَرُدُّنى فى حاجَةٍ قَدْ اَفْنَيْتُ عُمْرى فى طَلَبِها مِنْكَ
خدايا گمان ندارم كه مرا بازگردانى در مورد حاجتى كه عمر خويش را در خواستن آن از تو سپرى كردم
اِلهى فَلَكَ الْحَمْدُ اَبَداً اَبَداً داَّئِماً سَرْمَداً يَزيدُ وَ لا َبيدُ كَما تُحِبُّ و َتَرْضى
خدايا ستايش خاص توست ستايش ابدى جاويدان هميشگى كه فزون شود ولى كم نگردد بدان نحو كه دوست دارى و خوشنود شوى
اِلهى اِنْ اَخَذْتَنى بِجُرْمى اَخَذْتُكَ بِعَفْوِكَ وَ اِنْ اَخَذْتَنى ِذُنُوبى اَخَذْتُكَ بِمَغْفِرَتِكَ
خدايا اگر مرا به جنايتم مأخوذ دارى من هم تو را به عفوت بگيرم و اگر به گناهم بگيرى من هم تو را به آمرزشت بگيرم
وَ اِنْ اَدْخَلْتَنىِ النّارَ اَعْلَمْتُ اَهْلَها اَنّى اُحِبُّكَ
و اگر به دوزخم ببرى بدوزخيان اعلام مى كنم كه من تو را دوست دارم
اِلهى اِنْ كانَ صَغُرَ فى جَنْبِ طاعَتِكَ عَمَلى فَقَدْ كَبُرَ فى جَنْبِ رَجاَّئِكَ اَمَلى
خدايا اگر عمل من در جنب اطاعت تو كوچك است ولى آرزويم در كنار اميد تو بزرگ است
اِلهى كَيْفَ اَنْقَلِبُ مِنْ عِنْدِكَ بِالْخَيْبَةِ مَحْروماً وَ قَدْ كانَ حُسْنُ ظَنّى بِجُودِكَ اَنْ تَقْلِبَنى بِالنَّجاةِ مَرْحُوماً
خدايا چگونه من از پيش تو محروم برگردم با اينكه چنان حسن ظنى من به جود و بخششت داشتم كه مرا مورد رحمت خويش قرار داده با نجات بازم خواهى گرداند
اِلهى وَ قَدْ اَفْنَيْتُ عُمْرى فى شِرَّةِ السَّهْوِ عَنْكَ وَ اَبْلَيْتُ شَبابى فى سَكْرَةِ التَّباعُدِ مِنْكَ
خدايا من عمرم را در حرص غفلت از تو سپرى كردم و جوانيم را در مستى دورى از تو از بين بردم و از اينرو
اِلهى فَلَمْ اَسْتَيْقِظْ اَيّامَ اغْتِرارى بِكَ وَرُكُونى اِلى سَبيلِ سَخَطِكَ
خدايا بيدار نشدم در آن روزگارى كه به كرم تو مغرور بودم و به راه خشم تو متمايل گشته بودم
اِلهى وَ اَنَا عَبْدُكَ و َابْنُ عَبْدِكَ قائِمٌ بَيْنَ يَدَيْكَ مُتَوَسِّلٌ بِكَرَمِكَ اِلَيْكَ
خدايا من بنده تو و فرزند بنده توأم كه در برابرت ايستاده و به وسيله كرم توبه درگاهت توسل جويم
اِلهى اَنَا عَبْدٌ اَتَنَصَّلُ اِلَيْكَ مِمَّا كُنْتُ اُواجِهُكَ بِهِ مِنْ قِلَّةِ اسْتِحْيائى مِنْ نَظَرِكَ وَ اَطْلُبُ الْعَفْوَ مِنْكَ اِذِ الْعَفْوُ نَعْتٌ لِكَرَمِكَ
خدايا من بنده اى هستم كه مى خواهم از آلودگى آنچه بدان با تو روبرو شدم از بى حيايى خودم در پيش روى تو خود را پاك سازم و از تو گذشت مى خواهم زيرا گذشت وصف شناساى كرم تو است
اِلهى لَمْ يَكُنْ لى حَوْلٌ فَانْتَقِلَ بِهِ عَنْ مَعْصِيَتِكَ
خدايا من آن نيرويى كه بتوانم بوسيله آن خود را از نافرمانيت منتقل سازم ندارم
اِلاّ فى وَقْتٍ اَيْقَظْتَنى لِمَحَبَّتِكَ وَ كَما اَرَدْتَ اَنْ اَكُونَ كُنْتُ فَشَكَرْتُكَ
مگر در آن وقت كه تو براى دوستيت بيدارم كنى و آن طور كه خواهى باشم پس تو را سپاس گويم كه مرا
بِاِدْخالى فى كَرَمِكَ وَ لِتَطْهيرِ قَلْبى مِنْ اَوْساخِ الْغَفْلَةِ عَنْكَ
در كرم خويش داخل كردى و دلم را از چركيهاى بى خبرى و غفلت از خويش پاكيزه ساختى خدايا
اِلهى اُنْظُرْ اِلَىَّ نَظَرَ مَنْ نادَيْتَهُ فَاَجابَكَ وَ اْستَعْمَلْتَهُ بِمَعُونَتِكَ فَاَطاعَكَ
خدايا به من بنگر نگريستن كسى كه او را خوانده اى و او پاسخت داده و به يارى خويش به كارش واداشته اى و فرمانبريت كرده
يا قَريبَاً لا يَبْعُدُ عَنِ المُغْتَرِّ بِهِ وَ يا جَواداً لايَبْخَلُ عَمَّنْ رَجا ثَوابَهُ
اى نزديكى كه دور نگردى از آن كس كه بدو مغرور گشته و اى بخشنده اى كه بخل نورزد از آنكس كه اميد نيكيش دارد
اِلهى هَبْ لى قَلْباً يُدْنيهِ مِنْكَ شَوْقُهُ وَ لِساناً يُرْفَعُ اِلَيْكَ صِدْقُه ُوَ نَظَراً يُقَرِّبُهُ مِنْكَ حَقُّهُ
خدايا دلى به من بده كه اشتياقش به تو موجب نزديكيش به تو گردد و زبانى كه صدق گفتارش به سوى تو بالا آيد و نظر حقيقت بينى كه همان حقيقتش او را به تو نزديك گرداند
اِلهى إنَّ مَنْ تَعَرَّفَ بِكَ غَيْرُ مَجْهُولٍ وَ مَنْ لاذَ بِكَ غَيْرُ مَخْذُولٍ وَ مَنْ اَقْبَلْتَ عَلَيْهِ غَيْرُ مَمْلُوكٍ
خدايا كسى كه بوسيله تو شناخته شد گمنام نيست و كسى كه به تو پناهنده شد خوار نيست و كسى كه تو بسويش رو كنى بنده ديگرى نخواهد بود
اِلهى اِنَّ مَنِ نْتَهَجَ بِكَ لَمُسْتَنيرٌ وَ اِنَّ مَنِ اعْتَصَمَ بِكَ لَمُسْتَجيرٌ وَ قَدْ لُذْتُ بِكَ يا اِلهى
خدايا براستی هر كس به تو راه جويد راهش روشن است و هر كه به تو پناه جويد پناه دارد و من اى خدا به تو پناه آورده ام
فَلا تُخَيِّبْ ظَنّى مِنْ رَحْمَتِكَ و َلا تَحْجُبْنى عَنْ رَاْفَتِكَ
پس گمانى را كه به رحمتت دارم نوميد مكن و از مهر خويش منعم مكن
اِلهى اَقِمْنى فى اَهْلِ وِلايَتِكَ مُقامَ مَنْ رَجَا الزِّيادَةَ مِنْ مَحَبَّتِكَ اِلهى
خدايا جاى مرا در ميان دوستدارانت جاى آن دسته از ايشان قرار ده كه اميد افزايش دوستيت را دارند
اِلهى و َاَلْهِمْنى وَلَهاً بِذِكْرِكَ اِلى ذِكْرِكَ وَ هِمَّتى فى رَوْحِ نَجاحِ اَسْماَّئِكَ وَ مَحَلِّ قُدْسِكَ
خدايا در دلم اندازه شيدايى و شيفتگى ذكر خود را پياپى و همتم را در نشاط فيروز شدناسمائت و محل قدست قرار ده
اِلهى بِكَ عَلَيْكَ اِلاّ اَلْحَقْتَنى بِمَحَلِّ اَهْلِ طاعَتِكَ و َالْمَثْوَى الصّالِحِ مِنْ مَرْضاتِكَ
خدايا به حق خودت بر خودت سوگند كه مرا به محل فرمانبرداريت جايگاه شايسته اى از مقام خوشنوديت برسانى
فَاِنّى لا اَقْدِرُ لِنَفْسى دَفْعاً وَ لا اَمْلِكُ لَها نَفْعاً
زيرا كه من قادر بر دفع چيزى از خود نيستم و مالك سودی هم برايش نيستم
اِلهى اَنَا عَبْدُكَ الضَّعيفُ الْمُذْنِبُ وَ مَمْلُوكُكَ الْمُنيبُ
خدايا من بنده ناتوان گنهكار تو و مملوك زارى و توبه كننده به درگاهت هستم
فَلا تَجْعَلْنى مِمَّنْ صَرَفْتَ عَنْهُ وَجْهَكَ وَ حَجَبَهُ سَهْوُهُ عَنْ عَفْوِكَ
پس مرا در زمره كسانى كه روى از آنها گرداندى و غفلتشان مانع از گذشت تو گشته قرارم مده
اِلهى هَبْ لى كَمالَ الاِنْقِطاعِ اِلَيْكَ وَاَنِرْ اَبْصارَ قُلُوبِنا بِضِياَّءِ نَظَرِها
خدايا بريدن كاملى از خلق بسوى خود به من عنايت كن و ديده هاى دلمان را به نور توجهشان
اِلَيْكَ حَتّى تَخْرِقَ اَبْصارُ الْقُلوُبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ اِلى مَعْدِنِ
به سوى خود روشن گردان تا ديده هاى دل پرده هاى نور را پاره كند و به مخزن اصلى
الْعَظَمَةِ وَ تَصيرَ اَرْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ
بزرگى و عظمت برسد و ارواح ما آويخته به عزت مقدست گردد
اِلهى وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَاَجابَكَ وَ لاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ فَناجَيْتَهُ سِرّاً وَ عَمِلَ لَكَ جَهْراً
خدايا قرارم ده از كسانى كه او را خواندى و پاسخت داد و در معرض توجه قرارش دادى و او در برابر جلال تو مدهوش گشت و از اين رو در پنهانى با او به رازگويى پرداختى ولى آشكارا برايت كار كرد
اِلهى لَمْ اُسَلِّطْ عَلى حُسْنِ ظَنّى قُنُوطَ الاْياسِ وَ لاَ انْقَطَعَ رَجاَّئى مِنْ جَميلِ كَرَمِكَ
خدايا به خوش بينى من نااميدى را مسلط مكن و اميدم را كه به كرم نيكويت دارم قطع مكن
اِلهى اِنْ كانَتِ الْخَطايا قَدْ اَسْقَطَتْنى لَدَيْكَ فَاصْفَحْ عَنّى بِحُسْنِ تَوَكُّلى عَلَيْكَ
خدايا اگر خطاهايم مرا از نظرت انداخته پس بدان اعتماد خوبى كه به تو دارم از من درگذر
اِلهى اِنْ حَطَّتْنِى الذُّنُوبُ مِنْ مَكارِمِ لُطْفِكَ فَقَدْ نَبَّهَنِى الْيَقينُ اِلى كَرَمِ عَطْفِكَ
خدايا اگر گناهانم بواسطه بزرگواريهاى لطفت مرا بى مقدار ساخته ولى در عوض يقين به بزرگ توجه تو مرا هشيار كرده
الهى اِنْ اَنامَتْنِى الْغَفْلَةُ عَنِ الاِسْتْعِدادِ لِلِقاَّئِكَ فَقَدْ نَبَّهَنِى الْمَعْرِفَةُ بِكَرَمِ آلاَّئِكَ
خدايا اگر بى خبرى از آماده شدن براى ديدارت مرا به خواب فرو برده ولى در عوض معرفت به بزرگ نعمتهايت مرا بيدار كرده
اِلهى اِنْ دَعانى اِلَى النّارِ عَظيْمُ عِقابِكَ فَقَدْ دَعانى اِلَى الْجَنَّةِ جَزيلُ ثَوابِكَ
خدايا اگر بزرگ كيفرت مرا به دوزخ مى خواند ولى در مقابل پاداش فراوانت مرا به بهشت دعوت مى كند
اِلهى فَلَكَ اَسْئَلُ وَ اِلَيْكَ اَبْتَهِلُ وَ اَرْغَبُ و َاَسْئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ
خدايا پس از تو خواهم و بسوى تو زارى كنم و بگريم و از تو خواهم كه درود فرستى بر محمد و آل محمد
وَ اَنْ تَجْعَلَنى مِمَّنْ يُديمُ ذِكَرَكَ و َلا ويَنْقُضُ عَهْدَكَ وَ لايَغْفُلُ عَنْ شُكْرِكَ وَ لايَسْتَخِفُّ بِاَمْرِكَ
و مرا از كسانى قرارم دهى كه پيوسته به ياد توأند و پيمانت را نمى شكنند و از شكر تو غافل نشوند و دستور تو را سبك نشمارند
اِلهى وَ اَلْحِقْنى بِنُورِ عِزِّكَ الاْبْهَجِ فَاَكُونَ لَكَ عارِفاً وَ عَنْ سِواكَ مُنْحَرِفاً
خدايا برسان مرا به نور درخشان عزتت تا عارف به ذاتت باشم و از غير تو روگردان باشم
وَ مِنْكَ خاَّئِفاً مُراقِباً يا ذَاالْجَلالِ و َالاِْكْرامِ و َصَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ
و از تو ترسان و نگران باشم اى صاحب جلالت و بزرگوارى و درود خدا بر محمد
رَسُولِهِ وَ الِهِ الطّاهِرينَ وَ سَلَّمَ تَسْليماً كَثيراً.
پيامبرش و بر آل پاكش باد و سلام بسيار بر ايشان باد.
می دانند همه
سیب های لبنانی
سرخی شان را نمی بازند
به زردی کرم های اسرائیلی
حالا
کرم ها هم فهمیده اند
که سیب سرخ
دندان شکن است برایشان
سوگند به اعتدال زیتون
و خاکی که مادر اوست
این فلات
مقبره ای حاصلخیز است
برای کرم های زمین خوار
برگ هایت را
سایبان ابابیل ها کن
ابابیل هایی
که از جنگ با ابرهه
باز می گردند
و میوه هایت را
دورتر نگه دار
از شکم های حرامزاده
تو
زیتونی.
امروزه لجنپراكني عليه اينجانب، «رضا هلالي» براي عدهاي نابخرد و غفلتزده، چنان موضوعيت و اهميتي يافته است كه هر روز يا خالق يا مشتري جديدترين اخبار كذب، آلوده و موهن در مورد حقير هستند و چنان در اين طريق پا به ركابند كه «فرصت فكر» از مستمعين بيرنگ و رياي محافل گرفته ميشود... فاجعه آنجاست كه هرزهبافهاي شارلاتان بيتقوا و دودوزهبازهاي هفتخط بيمرام و اپوزيسيونهاي ضد ولايت مجهولالهويه و هزاررنگهاي ظاهرالصلاح سالوس و محتسبهاي مدرن شكمباره و تردامن، همه و همه دست به دست هم دادهاند تا ديگر نغمه روحبخش روضههاي سيدالشهدا(ع) به گوش جوانان شيفته نرسد... (عجيب نيست! چراكه دشمني با آلالله و مواليان آلالله، ساخته و پرداخته نطفه مال حرام است) كار به جايي رسيده است كه اگر بدانند «فلاني» خائن مخنث و بيرگ است و يا منافق مرتد و سيبزميني بياعتقاد است، در امنيت كامل به سر خواهد برد، اما كافيست كه «شيطانكي» بفهمد كه «تو» دوستدار آل بيت رسولاللهي... ديگر فاتحه امنيت و رفاه و آزادي و... را بايد خواند!! (عجيب نيست! چرا كه شيطان سوگند خورده است كه دست از سر مواليان آلالله برندارد). كار به جايي رسيده است كه اين بيمرامهاي نامرد، براي خاموش كردن چراغ محبت آلالله، به بيآبرو كردن نواميس و انتشار اكاذيب و پخش تصاوير خانوادگي (در تيراژهاي فراوان) و شايعهپراكنيهاي عجيب و غريب و... ميپردازند. (عجيب نيست! چراكه مظلوميت و غربت در ذات شيعگي است)* غزل کاربردی
غزلی است که دارای مضامین قوی و پرمحتوا و از نظر کلاس ادبی و شعری، قوی و ظریف است. در غزل کاربردی به مورد خاصی اشاره نمیشود، بلکه باید به تناسب موضوع جلسه، مداح با توان بالا آنگونه که فضای جلسه اقتضا میکند، آن غزل را ارائه دهد.
مثلاً چند بیت از غزلی از سعدی را میتوان برای مناسبتهای مختلف مانند امام زمان عجلاللهتعالیفرجهالشریف، از زبان حضرت علی علیهالسلام به حضرت زهرا سلاماللهعلیها، از زبان حضرت زینب سلاماللهعلیها، حضرت موسی بن جعفر علیهالسلام استفاده کرد.
کمی روی این ابیات تأمل کنید:
شب فراق که داند که تا سحر چند است
مگر کسی که به زندان عشق دربند است
گرفتم از غم دل راه بوستان گیرم
کدام سرو به بالای دوست مانند است
ز دست رفته نه تنها منم در این سودا
چه دستها که ز دست تو بر خداوند است...
* غزل موردی
غزلی است که در آن، به موضوع خاصی اشاره شده است و فقط در یک موضوع و یا مناسبت میتوان از آن استفاده کرد. مثل این غزل از جناب آقای سازگار که فقط میشود در مرثیهی شهادت حضرت علی علیهالسلام از آن استفاده کرد.
ای نخل آب خورده ز چشم تر علی
دیشب تو بودی و نگه آخر علی
امشب به خنده قاتل مولا گشوده لب
فردا به گریه جمع شود بستر علی...
اما از منظر دیگری میتوان غزل را به قالبهای مرثیهای، مدیحهای، حماسی و مناجاتی تقسیم کرد. نکتهی مهم این است که این تقسیمبندی بار مفهومی و مضمونی دارد و ما باید در انتخاب آن دقت و وسواس قابل ملاحظهای به خرج دهیم. یک انتخاب نادرست، ناخودآگاه دچار افت جلسه میشود.
میتوان اوج این انتخاب را در غزلهای ابتدای مجلس جناب آقای خلج جستجو کرد که بسیار سنجیده و طبق خوراک جلسه گلچین شده و به مستمع آماده ارائه میشود. به عنوان مثال به گلچین محرم سال 80 و مجموعههای مرثیهی سال 82 ایشان مراجعه کنید.
نکته: بدانید که از غزلی که بار مرثیهاش بالاست، نمیتوان در شب یکی از موالید ائمهی اطهار علیهمالسلام استفاده کرد، و برعکس، غزل پر از مضامین حماسی و مدح و شادی، به درد جلسهی مرثیه و شهادت نمیخورد. به مثالهای زیر توجه کنید و خودتان مقایسه کنید:
* غزل مرثیهای
چه داغها که مرا از غم تو بر تن نیست
چه چاکها که ز داغ تو در دل من نیست.
دگر ز پرتو خورشید و نور ماه چه فیض
مرا که بیمه روی تو دیده روشن نیست.
(محتشم کاشانی)
*غزل مدیحهای
تاب بنفشه میدهد طرهی مشکسای تو
پردهی غنچه میدرد خندهی دلگشای تو
من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی میکشم از برای تو
(حافظ شیرازی)
* غزل حماسی
دیدن روی تو و دادن جان مطلب ماست
پرده بردار ز رخسار که جان بر لب ماست
بت روی تو پرستیم و ملامت شنویم
بتپرستی اگر این است که این مذهب ماست
(فرصت شیرازی)
* غزل مناجات
به زیر تیغ نداریم مدعا جز تو
شهید عشق تو را نیست خونبها جز تو
مریض عشق تو را حاجتی به عیسی نیست
که کس نمیکند این درد را دوا جز تو
(افروغی بسطامی)
از نکات مهمی که در اجرای چنین قالبهایی باید مد نظر مداح باشد، ذخیره کردن لحن است.
* ذخیرهی لحن
اگر یک بازیکن فوتبال بخواهد 90 دقیقه مثبت و فعال در زمین بازی کند، باید توان و نفسش را درست و بهجا خرج کند تا در اواسط بازی کم نیاورد. دقیقاً در ارائهی این غزلها نباید فقط حال و هوای مرثیه را ایجاد کنیم و تمام لحن را در این غزل پیاده کنیم، بلکه باید به این نکته توجه داشته باشیم که اوج مرثیه در خود مرثیه و در شعر موردی روضه باشد.
* استفاده از بیت ناب مرثیه
یکی دیگر از فنون مداحی، اجرای غزل است.
ما با تکیه بر دو بال لحن و مضمون در اجرای غزل ابتدایی مجلس، سعی میکنیم فضای مرثیه را برای مستمع ایجاد کنیم. اگر یکی از این دو کم و زیاد شود، مستمع نمیتواند خودش را با فضای جلسه هماهنگ کند. ولی گاهی اوقات در اواسط غزل بعضی تکبیتهای ناب وجود دارد که حیف است از کنار آن رد شد و به آن اعتنایی نکرد. به سبب ذائقه و سلیقهی مجلس گاهی وقتها یک بیت چنان حال و هوای روضه را تشدید میکند که گویی اصلاً مرثیه همین یک بیت است. لذا در چنین مواردی با ذکاوت و دقت مداح و انتخاب یک مضمون، میتوان روضه را آغاز کرد.
چند سال قبل در یک جلسه در تهران دقیقاً خود شاهد بودم که جناب آقای ذبیح ترابی مشغول خواندن یک غزل از مرحوم فروغی بسطامی در ابتدای جلسه بود که ناگاه به این بیت رسید:
خواستم پاره گریبان کنم از دست غمت
دستم از ضعف دریغا به گریبان نرسید
ایشان چنان با این تک بیت منقلب شد که اصلاً فضای مجلس به روضه تغییر یافت و این ذاکر روشندل و سوختهدل اهلبیت علیهمالسلام، حدود نیم ساعت با این تک بیت روضهی حضرت رقیه را میخواند. پس گاهی اوقات در یک غزل، چنین تکبیتهایی وجود دارد که در این حال، باید بلافاصله وارد روضه شد و ادامهی غزل را رها کرد.
* پیدا کردن پل ارتباطی
باید برای رد شدن از مرحلهی غزل ابتدایی به مرحلهی بعد ـ که غزل یا شعر روضه است ـ یک پل بسازیم و با ابتکار عمل و خلاقیت، کاری کنیم که پیوند میان شعر و روضه برای مستمع غریب و نامأنوس جلوه نکند و یک دفعه دچار شوک روضه نشود. به عنوان مثال در شب شهادت حضرت زهرا سلاماللهعلیها، شما در خاتمهی غزلی از حافظ، به این بیت میرسید و میخواهید از این بیت به روضه پل بزنید.
هاتف آن روز به من مژدهی این دولت داد
که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند
از این بیت میتوانید با مضمونسازی، اینگونه پل بزنید که:
شب آخر عمر شریف رسول خدا او وعده و مژدهی شهادت را به دخترش داد و فرمود: تو اولین کسی هستی که به من ملحق میشوی؛ تا این که او بتواند جور و جفا و ظلم را تحمل کرده و در مقابل این همه بیحرمتی صبر پیشه کند...
* حفظ غزل
سنتی که شاید روز به روز بیشتر از یاد میرود. هرچند جدا از بحث سنت، این یک تکنیک و فن فوقالعاده است. قدیمیترها به محض این که میایستادی شعری بخوانی، تا در دستت نسخهای از شعر میدیدند؛ یا تو را امر به نشستن میکردند، یا به خواندنت توجهی نداشتند! چون قدم اول مداحی و اجرای شعر را در حفظ شعر میدیدند.
محفوظات زیاد، یک سرمایه محسوب میشود. گاهی اوقات در تنگناهای سختی، این فن به کمک آدم میآید. توصیهی من به نسل جوان فعلی که این بحثها را دنبال، و آیندگان که این درسها را مرور میکنند، این است که روزی لااقل یک بیت حفظ کنند تا هفتهای یک غزل حفظ شده به گنجینهی محفوظاتشان اضافه شود، چراکه تسلط به مجلس و پیدا کردن عیوب و نواقص جلسه، جز با اجرای از روی محفوظات برنمیآید.
* مراحل حفظ شعر
حفظ شعر مراحل متعددی دارد و هرکس به سبک و سلیقهی خودش میتواند شعری را حفظ کند، ولی من به تجربهی خود در حفظ شعر اشاره میکنم تا شاید این اشاره بتواند کمکی کند.
1. ابتدا یک بار شعر را میخوانیم یا به قول معروف روانخوانی میکنیم تا با اصل شعر، مشکلی نداشته باشیم. باید از روی متن شعر را با سلامت کامل بخوانیم.
2. برای بار دوم شعر را برای شخص دیگری که حتیالمقدور کلاس درسیاش و یا سنّش از خودمان بیشتر باشد، میخوانیم تا اگر نکتهی مبهمی در اجرای ما هست، به ما گوشزد کند و ما آن را اصلاح کنیم.
3. بیت به بیت شروع به حفظ کردن میکنیم که در این مرحله نوشتن کمک زیادی میکند. بیت را چندین بار روی کاغذ بنویسید تا زود در ذهنتان ملکه شود.
4. هر بیت جدید را که حفظ کردیم با بیت قبلی مرور میکنیم تا ابیات قبلی از ذهنمان خارج نشود.
5. وقتی تمام غزل را حفظ شدیم، آن را با لحن و آهنگ تمرین میکنیم تا بهتر در ذهن جای بگیرد.
6. در انتهای این مراحل حتماً باید شعری را که حفظ کردهایم به سریعترین شکل ممکن در یک جلسه ارائه کنیم تا عیوب و نواقصش برطرف شود.
حرف آخر این که باید به حفظ شعر اهمیت دهیم تا مداحی ما شخصیت و هویت پیدا کند. در دیدار سال 81 که به مناسبت میلاد حضرت زهرا سلاماللهعلیها خدمت مقام معظم رهبری بودیم، ایشان دو نفر را خیلی تحسین کردند و به آنها آفرین گفتند. بعد فهمیدیم که دلیل عمدهاش اجرای قصیده به صورت حفظ بوده است. پس حفظ شعر علیرغم تکنیک فوقالعاده و مفید، یک ویژگی بسیار مثبت و حرفهای هم محسوب میشود و در مواقع مختلف به کمک انسان خواهد آمد.
خوانندهی گرامی نشریه، مداحان جوان!
پیشنهاد، نظرات و سئوالات خود پیرامون این صفحهی آموزشی را برای ما بنویسید. مطمئناً بیجواب نخواهد ماند! (تحریریهی نشریه)
چه یک نفر چه صد نفر می خواهند گریه کنند
به مناسب شهادت امام جواد(ع) در رواق مبارکه دارالزهد مراسم بود. من و تعدادی دیگر از آقایان مداح هم حضور داشتیم . دوستان یکی یکی می رفتند و اشعار و مراثی که آماده کرده بودند می خواندند تا نوبت به من رسید.
من هم از قبل یک قصیده سروده بودم و باورم بر این بود که این یکی از بهترین قصیده هایی است که در مصیبت امام جواد(ع) سروده شده است و خیلی خوشحال بودم که برای اولین بار آن را در محضر علی ابن موسی الرضا می خوانم. رفتم و روی پله دوم منبر نشستم. از حاضران خواستم که صلواتی بفرستند. خواستم کاغذم را در بیاورم و شروع کنم به خواندن که به خودم گفتم این چه کاری است، زشت است، آدم باید شعری را که خودش گفته است از حفظ بخواند. نگاهی به جمعیت انداختم که همین طور داشت بیشتر و بیشتر می شد و شروع کردم. چند بیتی خواندم و دیدم که حس و حالی مجلس را گرفت و عده ای شروع کردند بلند بلند گریه کردن، فکرش را هم نمی کردم که این قصیده تا به این حد تاثیر گذار باشد. گفتم حالا که اینطور شد بگذار دوباره این ابیات را تکرار کنم تا آن عده ای که متوجه معنای آن نشده اند قشنگ ملتفت شوند بالاخره حیف است آدم اینقدر زحمت کشیده باشد چنین قصیده ای سروده شده باشد و نتواند از مخاطب اشک بگیرد. برگشتم که از ابتدا بخوانم که یکباره کل قصیده را فراموش کردم.
عجب، نقص است انسان را گر نباشد انفعال
این معما در پر و در پای طاووس است و بس
هر چه به مغزم فشار آوردم به یادم نیامد. شروع کردم به گشتن جیبهایم تا کاغذی که شعر را در آن نوشته بودم پیدا کنم. اما نخیر اثری از کاغذ نبود.
یک مرتبه محفوظاتم از یادم رفته بود، طوری که قدرت گفتن نام مبارک حضرت رسول(ص) را که حداقل زائران یک صلوات بفرستند نداشتم. حسابی خجالت کشیدم و شرمنده شدم. به خودم گفتم، تو که آنقدر خدا و اهل بیت(ع) به تو لطف کرده اند که اگر شعری را یادت برود به همان وزن و قافیه قادری فی البداهه شعر بسازی و ادامه بدهی دیدی چطور شرمنده ات کرد.
از همان کار که بر وفق مرادت نشود
پی توان برد که دست دگری در کار است
از شدن خجالت از فرق سر تا نوک پایم غرق عرق شده بود. درست مثل ماشینی که همه چیز آن مرتب است ولی روشن نمی شود. خواستم رو کنم به طرف حضرت رضا(ع) گفتم چه بگویم؟ بگویم من این شعر را برای شما گفته ام. آقا نمی گوید از نگاهت به جمعیت و کیف کردنت از این همه آه و ناله معلوم است.
ما ناطق ایم و نطق گشاینده دیگری است
وان کز زبان ماست سراینده دیگری است
یک دفعه متوجه حضرت بقیه الله ارواحنا فداه شدم گفتم آقا جان شما صاحب ما هستید این مجلس متعلق به شما و عزای جد بزرگوارتان است. ما یک اشتباهی کردیم شما آقایی کنید...
و این شعر را خواندم
محبوب یک نظر فکند گر به سوی ما
افزون شود به هر دو جهان آبروی ما
این را گفتم چشمهایم را بستم و ناخودآگاه شروع کردم به خواندن قصیده.
از آن به بعد حواسم جمع شد که چه یک نفر چه صد نفر پای منبرم باشند، چه ناله بزنند چه نزنند فقط و فقط به خدا و اهل بیت(ع) توجه داشته باشم تا شرمنده ایشان نشوم
وفاداری و مردی و شجاعت....یکی کردند و عباس آفریدند
.....................................................................................
دلم شیدایی خال ابالفضل..بسان سایه دنبال ابالفضل
گمان دارم که مهدی خواهد آمد...اگرسالی شود سال ابالفضل
.......................................................................................
یادم ز وفای اشجع الناس آید ..وزچشم ترم سوده الماس آید
آید به جهان اگر حسین دگری...هیهات برادری چو عباس آید
آنکس که به فرمان خدا گشت نبی.....حکم از طرف ساقی کوثر دارد
و شايد بيانگر اين معني باشد که مومن سزاوار است پيش از رسيدن ماه مبارک رمضان خود را براي روزهء حقيقي که همان انقطاع و اجتناب کامل از لذات دنياست آماده کند .(1)
در اين مناجات معارف فراواني نهفته است . بويژه دربارهء آداب و آيين بنده گي کردن ، شيوه و شگرد با خداروبروشدن ، چگونه از او درخواست کردن، چگونه با او راز دل گفتن و چگونه زبان به عذر و پوزش گشادن و چگونه اميدواري بدو استوار داشتن . نيز در اين مناجات دربارهء معني و مفهوم لقاء خدا و قرب خدا نشانه هاي لطيف و دلپذيري آمده است.(2)
نظري و تاملي بر فرازي از اين مناجات عارفانه و عاشقانه ميکنيم و ...والسلام.
الهي هب لي کمال الانقطاع اليک و انر ابصار قلوبنا بضياءنظرها اليک حتي تخرق ابصار القلوب حجب النور فتصل الي معدن العظمه و تصير ارواحنا معلقه بعز قدسک ... الهي و الحقني بنور عزک الابهج فاکون لک عارفا و عن سولک منحرفا و منک خائفا مراقبا .
خداوندا ، انقطاع کامل را نصيب ما بنما تا به جايي برسيم که چشم هاي دل ما حجاب هاي نور را بدرند و به معدن عظمت تو واصل شوند و روح هاي ما به قداست عزت مند تو در آويزند... خداوندا ! مرا به عز دلگشاي خود ملحق ساز تا شناساي تو باشم و از غير تو رو برگردانم و از تو بترسم و مراقبت پيشه کنم.(3)
در اين چند بند سه نکتهء بسيار مهم آمده است يکي محبت خدا ديگري معرفت به او و سومي و خوف از او و در حقيقت يک ريشه آمده است و دو ميوه ، ريشه معرفت است و ميوه ها خوف و محبت . و حقيقت دينداري هم جز اين نيست . معرفتي عاشقانه و خائفانه . به حقيقت اگر تفکر و گرايش ديني آدمي خالي از محيت و و رحمت باشد نه ديندار حقيقي و نه انسان واقعي است . شيفتهء ياد خدا بودن از محبت بر مي خيزد و نشانهء رابطهء عاشقانه است . عارفان عاشق ما تاکيد فراوان بر محبت کرده اند و البته با اين کار به حل معضلات بسياري نائل امده اند . بزرگي چون مولوي کسي بود که مي کوشيد تا از راه عشق و محبت حتي اشکالات کلامي مانند جبر و اختيار را پاسخ گويد . از نظر مولوي يک رابطهء عاشقانه ميان خالق و مخلوق همهء اين مسائل را حل مي کند زيرا زماني دو موجود طلب کارانه و گله مندانه در برابر هم قرار مي گيرند که احساس جدايي کنند و يکي خود را از آن ديگري نداند . لکن اگر کسي تمام وجود خود را در هستي ديگري باخت و چيزي از او باقي نماند نه حقي مي طلبد نه چون و چرايي.
سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
که هر چه بر سر ما مي رود ارادت اوست(حافظ)
تا به اينجا به گوشه ايي از ثمرات محبت و اهميت آن اشاره شد اما امامان ما در دعايي که خوانديم به غير محبت و ذکر خداوند ، معرفت و خوف و مراقبت را نيز خواسته اند . البته محبت خود ثمرهء معرفت است . تا آدمي کسي را نشناسد چگونه مي تواند او را دوست داشته باشد ؟
مي رسيم به مساله خوف و اينکه آيا عاشق مي تواند از معشوق بترسد ؟ يا اينکه ميان محب و محبوب تنها رابطهء محبت آميز وجود دارد و بس . امام سجاد در دعاي ابوحمزه ميفرمايد : خدايا از تو در خواست مي کنم که دل مرا از محبت و خشيت خود مالامال کني .
عاشق هم طربناک است هم خوفناک هم اهل انس است هم اهل هيبت و معشوق او هم محبوب است هم محتشم. عارفان گفته اند که هيبت ناشي از جلال خداوند است و انس و لذت ناشي از جمال او خداوند محبوبي است جميل و جليل و عارف متوازن با دو چشم به حق مي نگرد و هر دو چهرهء او را مي بيند.
در پايان اضافه کنم که خوف از حق و محبت به او ، به معناي خوف از جحيم و شوق نعيم او نيست.(4)
نعيم هر دو جهان پيش عاشقان به جوي
که اين متاع قليل است و آن عطاي کثير .(مولانا)
التماس دعا .
....................................................................
منابع :
(1)کتاب جهاد اکبر ..امام خميني
(2)سلوک عارفان..ميرزا جواد ملکي تبريزي
(3)مفاتيح الجنان
(4) حديث بنده گي و دلبرده گي..عبدالکريم سروش.
هرناز که بفروشی من مشتری نقدم.....